وقتی واسه یه نفر تکیه گاه شدی، اگه زمینش بزنی، فقط خودتو خراب نکردی. بلکه یه باور رو از وجودش از بین بردی. اون بعد از تو دیگه نمیتونه به احدی اعتماد کنه و همه اینو میدونن که تا اعتمادی نباشه، عشقی هم نیست. برای ایجاد هر عشق باید ابتدا اعتماد شکل بگیره. ولی وقتی تو اعتمادشو از بین ببری، یعنی برای همیشه فرصت عاشقی رو ازش گرفتی. پس اینو باور کنین که وجود همه ما بهم وابستس و هیچ کس فقط مسئول زندگی خودش نیست. بلکه مسئول زندگی کسیه که به خودش به هر طریقی مربوطش کرده. وقتی یه آدمو به خودت وابسته کردی، در برابرش مسئولی. یادت باشه نابودی یه باور ممکنه به قیمت نابودی یه زندگی تموم بشه. وقتی گفتم عشق فقط یه بار به وجود میاد، باور کن دروغی نگفتم. بعد از بار اول، بخصوص بعد از از بین رفتن اعتماد، یعنی تو فرصت عشق و زندگی و شادی رو برای همیشه ازش گرفتی.

پی نوشت: مرد باش و پای خوب و بد طرف مقابلت وایسا. میونه راه تنهاش نزار. وجدانت رو قاضی کن نه عقلت رو. چرا که وجدان از پرسش و پاسخ های عقلی هم بالاتره. مرد باش و بمون. فرصت عاشقی رو نگیر. عشق یک هدیه ست که همیشه به تو داده نمیشه. اگه قدرشو ندونی، برای همیشه از دستش میدی.