یگانه ستاره شبستان تاریک دلم

در دنیایی هستیم که آدمهایش از سنگند و آهن

که دل چیز نا شناخته ایست...

بگو که تو هم دلگیری از سردی و سنگینی این آدم ها

در نگاهشان هیچ عشقی، نه امیدی و نه آرزویی

همه را در دل کشته اند و دنیایشان با جهنم فرقی ندارد

چیزی که بودنش غنیمت است، فرصت با هم بودنمان است

چیزی که هرگز تکرار نخواهد شد...

نه هیچکس تکرار من و نه هیچکس تکرار تو...

بگو تا بدانم، آن هنگام که بخواهمت و نباشی، دلتنگی سرکشم را با چه خاموش کنم؟

با گفتن اسرار دلم به چه کسی آرامش یابم؟

چه کسی میتواند جایگاه تو را در قلبم برباید؟

نه...کسی جز تو نیست....باید باشی

در این عصر سرد و سنگین سنگ و آهن

من تنها عضو لطیف جسم فانی ام را به تو بخشیدم تا جاودانه بماند

به یک نگاه تو فرو میریزد...

چشمانت را ببند و بگذار بگویم در نبودت، درد ها کشیده ام...

تو موهبت خدایی و از خدا میخواهمت...

من باور ندارم خدا چیزی را باز ستاند که پیش از آن عطا کرده است!

و چیزی که خداوند عطا کند، دارای هیچ نقصی نخواهد بود

بیا و تنها یک شب از دور مرا نظاره کن

آن هنگام میفهمی چرا برای بودنت اینقدر عذاب میکشم

باز نیستی و من اما امیدوار

باز دعا پشت دعا و امان از این امید سرکش که چون شوق یافتن تو تمامی ندارد

تا خدا هست و تا شوقی هست و تا امیدی هست من دعا خواهم کرد

و میدانم که خداوند دعای عاشقی که جز او کسی نداشته باشد و برای رفع دلتنگی اش به کسی جز او پناه نبرده باشد، رد نمیکند...

میدانم خداوند از پاکی احساسم باخبر است و از اینکه ندارمت، چقدر در رنجم

میدانم پس از اینهمه عاشقی، از دستت نخواهم داد

پس ای بانوی روشن، من تو را برای روزهای روشنم میخواهم نه شب های تاریکم

که با بودنت دیگر تاریکی رختش را خواهد بست

اینها حرفهای یک دل است

نه آدم، نه حامد، نه مخلوق....یک دل...

"حامد عبدالهی"