وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد، بیشتر تنهاست!
چون نمیتواند به هیچ کس جز به همان آدم بگوید چه احساسی دارد!
و اگر آن آدم کسی باشد که تو را به سکوت تشویق کند، تنهایی تو کامل می شود!

"عباس معروفی"

بدترین شکنجه آن است که دیگر نتوانی دوست بداری!

"داستایفسکی"


  • پی نوشت: پر از حرفم ولی دردهای بیشمارم باعث شده لال بشم! بریزم توی خودم و اینجا هم چیزی نگم! چون همه جا چشم های نامحرمی هست که منتظر فهمیدن همین دردها هستن تا بدتر از هر کسی زمینت بزنن! وبلاگ های دیگه رو هم به همین خاطر بستم! بعضی اوقات از شدت فکر، سر درد میگیرم. در چندین ماه گذشته، اونقدر درد کشیدم، که دیگه ازم چیزی باقی نمونده! کاری ندارم این حق منه یا نه! کاری ندارم این درسته یا نه! کاری ندارم باید چیکار کنم! فارق از هر چیزی، دلم میخواد دیگه تموم بشه! چون به درست شدن هر چیزی دیگه امیدم رو از دست دادم. بعید میدونم اگه چیزی درست بشه، باز هم من درست بشم! چشم به راه یه معجزه ام! دل مرده رو میشه زنده کرد؟ اونم توی زمونه ای که آدما دیگه حوصله و صبر موندن به پای یه نفر رو ندارن؟ تا این صبر نباشه، میشه یه دل رو زنده کرد؟ و این صبر نیست و من دیگه از حد توان این مردم بی وفا تا ابد قطع امید کردم. شاید فقط خدا بتونه برام کاری بکنه. از کسانی که حالم رو درک میکنن، التماس دعا دارم ...